iNVeNTanDo aMaNeCeReS



It seems that daylight has found me here again, you can ask me anything, but where I've been. Looking out your window at the dawn, baby, when you'll wake up, I'll be gone... (Alison Moorer, A soft place to fall)
Bienvenidos a Inventando Amaneceres...

Temas

Archivos

Enlaces


NoVieMBRe Y oTRaS MeNTiRaS

20081201152826-noviembre1-1.jpg

Por fin. Se acabó Noviembre con un regusto amargo y aún así, a pesar de que no ha sido lo mejor para nadie, me alivia que se haya marchado de una vez. En ciertas ocasiones parece que con el paso de los días se van a ir arreglando esas pequeñas cosas que a veces nos quitan la paz, y aunque no sea cierto, al menos da cierto consuelo.

En esta especia de crisis locura global que nos afecta a todos, queramos o no, también se ha colado en mi vida (profesional). Y aunque no peligra el que sigan cambiando mi tiempo por su dinero, si me molesta la forma en la que lo quieren hacer. Tener a tantas personas se supone que cualificadas para hacer un buen número de cosas interesantes trabajando como en una cadena de montaje es cruel, injusto, humillante e incluso déspota. Sobretodo cuando no se tiene la delicadeza de preguntar una opinión, de pedir un feedback (esa palabra que tanto les gusta aquí y que usan hasta para preguntar si la ensalada estaba buena o no), sin derecho a la respuesta o lo que es mucho más humano y necesario, el pataleo. Así que dese hace unos días, me creo que boicoteo a la empresa intentando no dar un palo al agua: uso internet para fines personales sin ningún tipo de vergüenza (cuando cualquiera que pase a mis espaldas puede verlo), mi producción está bajo mínimos (y cada día más… o menos, depende de cómo se mire), busco trabajo en Infojobs con sus ordenadores, y le he negado la palabra a la persona responsable. No sirve siquiera para que me larguen y me pueda ir al paro un par de meses, y seguramente no estará sirviendo de nada, pero bueno. Por lo menos la ineptitud que me he impuesto me sirve para levantarme cada mañana y plantar el culo delante de este ordenador durante 9 horas sin que me de un ataque de nervios y le prenda fuego a todo.

El responsable de que mis intenciones pirómanas no se lleven a cabo está en una foto apoyado en mi pantalla, de manera que me vigila todo el día. Sonriente, dentro de una camiseta con un murciélago blanco sobre un fondo azul, mirándome directamente a los ojos. Con esa cara que me encanta y que me llevaría a cuestas, impresa en una camiseta, para lucirla orgullosa y que todo el mundo viera lo maravilloso que puede llegar a ser un humano. Y también es el que me dice, con esa misma sonrisa, que aguante más que nunca, que ahora que tenemos el sueño al alcance de las manos, no vaya a permitir que nadie, ni nada, nos despierte.

Así yo canto para recordar
que sigues a mi lado,
que aún sueñas despierto porque así
vencemos el cansancio
”  - Ya ves, Ismael Serrano -

CuLPa TuYa

20080909130321-1.jpg

Culpa tuya, bicho. Sí, culpa tuya, porque por haberme llevado a ver a Manolo García el pasado Viernes me vas a tener todo el mes pidiéndote con cara de cordero degollado que repitamos el 27 en Lleida. Yo conduzco a la ida, a la vuelta, compro las entradas y hago los bocatas si es necesario.

Tú a cambio sólo tienes que pasártelo tan bien como el pasado Viernes, y besarme si canta aquello de porque si no te pertenezco pienso en ti, porque si no habitamos multitudes me dejas solo, porque si no te pertenezco estás en mi...

Voy a ver si te convenzo :)

LuNeS

20080901165243-1.jpg

A veces me elevo y doy mil volteretas,

a veces me encierro tras puertas abiertas,

a veces te cuento porqué este silencio

y es que a veces soy tuyo y a veces del viento.

...

Cuando nadie me ve, puedo ser o no ser,

cuando nadie me ve, pongo el mundo al revés,

cuando nadie me ve, no me limita la piel,

cuando nadie me ve...

Cuando nadie me ve, Alejandro Sanz.

Una mala noche la tiene cualquiera.

10 DíaS

20080703134418-normal-espana-santiago-de-compostela-0.jpg

Ou asulagándome en ti, no mar do teu corpo
que me envolve en ondas de pel.
Es baixamar deslizando augas entre as dedas dos meus pés
e acáda-los nocellos e bíca-los xeonllos
facéndose de sal as miñas pernas
e o meu van que te agarda.
Apreixareite coas mans, abranguendo os meus brazos toda a túa inmensidade,
pulsos, ombros, servirán de cárcere.
Daquela, has ser preamar que encha o meu peito
de escumas,
han ser algas os meus cabelos, corais os ollos
e cunchas os beizos.
Entérrome de costas na area que vas roubando no teu devalar
mentres me torno oídos por te escoitar,
mentres te respiro facéndome aire...
vén unha onda absorbendo cada poro.
E fomos nácara entre linguas de auga-mar,
entre mareas molladas en cristais

10 días nada más.

Buen verano, y felices vacaciones a todos.

PD: En la foto, Santiago de Compostela, por una de aquellas noches que no soltaré nunca...

365 (+2)

20080410215128-1.jpg

Hoy que te beso con los ojos cerrados, que te tengo cada noche y cada mañana en mi (nuestra) cama, que se acabó el correr hacia adelante, el robarle tiempo al tiempo, el esconderse en mentiras y secretos, hoy que miramos sin pudores a la cara de la gente...


Hoy que nadie puede decirnos lo que podemos o no hacer, que nos demostramos que nada podría con esto, que somos más fuertes que el sol, que caminamos hacia el mismo sitio, que cada beso es una vida entera, hoy que donde tú estés, está mi hogar...


Hoy que todas esas cosas que te dije alguna vez en secreto y por escrito se van cumpliendo poco a poco, que seguimos luchando porque así tiene que ser, hoy que no hay más que amor, verdad y esperanza entre nosotros...


Hoy que hace 365 (+2) días que la vida decidió ponerte en mi camino y regalarme una oportunidad que no se me podía escapar, hoy, justo hoy, me atrevo a decirle al mundo que ésa es la sonrisa y los ojos que me enamoraron, que esas son las manos que me llenan de caricias cuando quiero descansar, que tu risa es la que me llena el alma...


Hoy digo en público y sin miedo que eres tú. Que soy yo. Y que nadie en el mundo tiene ni la más mínima idea de lo que hay entre los dos.


Los primeros 365 (+2) han sido el mejor regalo que nadie me podría haber hecho.


Y que sean muchos más....



Blog creado con Blogia. Derechos de autor con . Estadísticas. Suscribir RSS. Admin.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras contra la leucemia y el Iniciador Zaragoza (networking entre emprendedores).